Να’ μαι πάλι ορθωμένος στο τίποτα μπροστά
με τις στάχτες να φλογίζουν και τα χέρια ανοιχτά
Του φοίνικα μορφή μου να την νιώθω αγκαλιά
και απ΄τα μάτια μου να τρέχουν υγρά ιδανικά

Να’ μαι πάλι γυμνωμένος στης αλήθειας διδαχή
με το σώμα λαβωμένο και μια ευχή να αντηχεί
“Όλα δίδονται με αγάπη σαν ο φόβος σου χαθεί
Πάρε φόρα και αξιώσου το ταξίδι της ψυχής”

“Τις πληγές σου μην μετράς και το όραμα μην σβήσεις
Σε κάθε σου στροφή από το βάρος μην λυγίσεις
Την καρδιά σου ανοιχτή σαν φάρο να κρατήσεις
και τίποτα απ’ το τίποτα ποτέ σου μην ζητήσεις”

Να’ μαι πάλι λυτρωμένος να κοιτάω ουρανό
και ας ήρθαν οι ίσκιοι να προστάζουν χαμό
Στα χνάρια μου ας ψάχνουν να βρουν τον καημό
Δεν χωράει άλλο η αγάπη το να λιποψυχώ

Να΄ μαι πάλι ορθωμένος στον ήλιο μπροστά
με τα μάτια να λάμπουν και φτερά ανοιχτά
Αν θες να με βρεις να κοιτάζεις βαθιά
και θα γίνω γαλήνη και θα γίνω χαρά

Μια φωνή που αιωρείται σαν το φως στον αιθέρα
Θα χορεύει ο λόγος με του νου σου φλογέρα
Και αν χαμόγελο δεν βρίσκεις, να σου θυμίσεις
Ποτέ δεν είναι αργά να σε ανακαλύψεις

Απόσταση μεγαλύτερη δεν θα βρεις
από αυτό που νιώθεις και αυτό που ποθείς
Τώρα που ήρθε η ώρα στον γκρεμό να δοθείς
δεν θα είμαι εκεί αλλά αν θες να πιαστείς

Στις λίμνες να ψάχνεις, να γίνεις παιδί
βατράχι θα είμαι και αν μπορείς ας με βρεις
Τραγούδι θα είμαι κρυμμένο καλά
Θα είμαι μόνο η συμβουλή και ποτέ η φωτιά

Να’ μαι πάλι ορθωμένος στο άπιαστο μπροστά.