Κοιμούνται σήμερα οι καρδιές.
Λήθαργος τις καταπνίγει.
Το άγγιγμα τους σώπασε
και ανάσα πια δεν δίνει
Οι λέξεις κρύβονται, φοβούνται.
Να φανερώσουν και να φανερωθούνε.
Τα βλέμματα αποτραβιούνται
ή παθιασμένα απαιτούνε.
Χωρίς να μοιραστούνε.
Μουδιασμένες και χλωμές,
άγονα πολυλογούν
με αμφιβολίες και πληγές
που τις κακοποιούν.

Κοιμούνται σήμερα οι καρδιές.
Και με έχουν ντύσει εφιάλτη.
Σε όνειρα που έκαναν
μέσα σε μαύρο αδράχτι
Γιατί ακόμα αγαπώ
και αυτό τους μοιάζει απάτη.
Λάβετε πέτρες οι πολλοί
Στοχεύσατε στο στήθος
Χτυπήστε με στο όραμα
να δείτε αν είναι μύθος
Να δείτε αν τα θραύσματα
γίνονται καθρέπτες
και αν τα λόγια τα πολλά
οι χείριστοι επαίτες.

Κοιμούνται σήμερα οι καρδιές.
Μα οχλαγωγούν οι σκέψεις.
Τα μάτια πια δεν κλείνουν
στου ύπνου μας την τέρψη
Που είναι η θέρμη της σιωπής
σαν το φιλί μιλήσει;
Τώρα ποια εξομολόγηση
και ποιος να την τολμήσει;
Ας άνοιγε η ψυχή
τα θολωτά φτερά της
να κούρνιαζαν τα σώματα
σαν έμβρυα κοντά της.
Να φώτιζαν τα μάτια μας
την στοργικότητα της.

Κοιμούνται σήμερα οι καρδιές.
Μα δίπλα μου καμία.