Ανθοφέρουσα και μούσα μου κρυμμένη
Λιγοπνοώ σαν μου νυχτώνεις αφημένη
στου κόσμου ξένες στέγες μακρινές
να νοσταλγείς χιλιοπαιγμένες ενοχές

Το βλέμμα σου το φωταυγές σηκώνεις
σαν τον σταυρό που τις σκιές καρφώνεις
Με βάρος ξένο που έχει μείνει ξεχασμένο
και με τον φόβο σου να το κρατάει δεμένο

Νέκταρ, μέλι και οίνο απ’ τη ψυχή σου
Τώρα θα θρέφουν τη καρδιά οι λογισμοί σου
Βγήκε η λύτρωση από του ονείρου την πένα
Ευτυχία υπάρχει. Αγάπησε εσένα.

Σε πλησιάζω ακροβατώντας σε σχοινί
Δίχως ασφάλεια μα στωική υπομονή
Σου τραγουδώ της Παναγιάς μια προσευχή
«Ξύπνα Σοφία, ξύπνα Αθηνά. Είσαι γιορτή»

Ώρα να λάμψεις από της Τέχνης σου πυρήνα
Δεν είσαι λάθος και πληγή ή άμοιρη σειρήνα
‘Ελα και πιάσε ουρανό, ματιά αστρομιλούσα
Ένδυσε τις πράξεις σου τα φωτεινά σου λούσα.