Category

Κείμενα

Κείμενα

Η φωτιά

“Ήρθα σε επαγωγή!” Φώναξε ο κατάκοπος νέος που καθόταν μπροστά από τα ερείπια.
Έπιασε ένα μαχαίρι και έσκισε τις μαύρες σημαίες της θλίψης του με μανία. Διάλεξε ένα κομμάτι τους και πλησίασε τον θρόνο που καθόταν ο βασιλιάς του νου του. Τον κοίταξε με οργή και με μία απότομη κίνηση τον φίμωσε δένοντας το μαύρο ύφασμα σφιχτά. Εκείνος δεν αντέδρασε καθόλου.

Κείμενα

Τα ερείπια

Τί μου έφταιξες και εσύ κάτωχρη καρδιά μου; 

Σε είχα ερειπωμένη και όμορφη. Με τα μνημεία καλυμμένα από τις στάχτες περασμένων ερωμένων να βρέχονται πού και πού από καμία ματιά και ένα χαμόγελο. Έτσι απλά και απέλπιδα. Έτσι σιωπηλά και αφημένα. 

Τί με έπιασε να ερωτευτώ; Να σε ταράξω πάλι. Να στα γκρεμίσω όλα τόσο ξαφνικά και ανορθόδοξα. Λες και θα τα ανέτρεπα όλα έτσι απλά. Λες και θα με ερωτευόταν τώρα που μεσουρανώ. Συγχώρεσε με.

Κείμενα

Ένας κύκλος στην άμμο

Είναι οι απουσίες σου κραδασμοί στο βουβό του απομεσήμερου.
Κραυγές σε ερειπωμένο χαμαιτυπείο αστέγων μνημών.
Πλέκω τα δάχτυλα μου και φτιάχνω έναν κόμπο σιωπής.
Περνάει απ’ την καρδιά και δένει στον λαιμό μου.

Κείμενα

Τα άνθη του γκρεμού

Αιωρούνται σαν να τα έβαλε η ζωή να στηθούν στη πτώση. Κρέμονται στις άκρες του βράχου και όμως είναι τόσο σταθερά, τόσο δυνατά, τόσο αρχοντικά, τα άνθη που φυτρώνουν στους γκρεμούς.

Κείμενα

Αθώρα

“Τρύγησε και γύρισε και ψάξε να κρυφτείς
γιατί δεν πονηρεύτηκες και πια δεν θα σωθείς.
Στη τρύπα την αχώνευτη, στο σπήλαιο το απόρθητο
τρέφεται με σάρκες κτήνος ισκιοφόρετο.”

Κείμενα

Είσαι γιορτή

Ανθοφέρουσα και μούσα μου κρυμμένη
Λιγοπνοώ σαν μου νυχτώνεις αφημένη
στου κόσμου ξένες στέγες μακρινές
να νοσταλγείς χιλιοπαιγμένες ενοχές
Το βλέμμα σου το φωταυγές σηκώνεις

Κείμενα

Το εμφανές

Η ψυχή ηρεμεί εκεί που νιώθει πως είναι το σπίτι της. Το κορμί ζητάει εκεί που νιώθει ότι θα το φροντίσουν. Η μνήμη ταξιδεύει εκεί που θέλει να συνεχίσει. Το πνεύμα εμπνέεται εκεί που βρίσκει φως. Ο λόγος αλλάζει εκεί…

Κλείσιμο